The Batman, από τον φόβο της νύχτας στον περίγελο της μέρας.

Προειδοποίηση: Περιέχει Spoilers.

Αποφάσισα και εγώ, όπως πολλοί άλλοι να πάω να δώ το “The Batman” στον κινηματογράφο, ήθελα και πρώτη προβολή βέβαια. Φυσικά ως λάτρης των υπερηρώων με μεγαλύτερη αδυναμία φυσικά στον μαυροφόρο τιμωρό (δεν αναφέρομαι στον Ζορό), αμέσως δέχτηκα τη πρόσκληση. Όπως ήταν λογικό έγινε το πρώτο θέμα στη παρέα. Απόψεις και ιδέες το τι μπορεί να βλέπαμε εκείνο το βράδυ, πως θα εξελισσόταν η ταινία και φυσικά σχόλια για μερικές κριτικές που τη θέλανε να μην είναι και τόσο καλή. Υποστήριζα με πάθος τον αγαπημένο μου ήρωα, καθώς η παρακαταθήκη του ήταν τόσο μεγάλη, που είναι αδύνατο να μπορέσει να τον αποδομήσει κάποιος. Ίσως κατάφερνε να παραμορφώσει τη ψυχολογία του, ίσως τον τρόπο που μάχεται ή που σκέφτεται, ίσως τη στολή ή την αποστολή του. Ο
Matt Reeves κατάφερε λοιπόν το αδύνατο. Κατέστρεψε ότι ήξερες για τον Μπάτμαν. Μπορεί να είμαι και επιεικής με το “κατέστρεψε”. Ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα με το σενάριο της ταινίας και μετά με τον χαρακτήρα.

Σενάριο του “The Batman”, μια νέα αρχη; Η σύντομο τέλος;

Θεωρητικά το “The Batman” χρονολογικά βάζει τη δική του εκδοχή και θέλει να αποκοπεί από τα υπόλοιπα. Η ιστορία εξελίσσεται στο αγαπημένο μας Gotham City, όπου η ανομία, η αναρχία και η διαφθορά επικρατεί. Εάν η διάρκεια της ταινίας ήταν τα πρώτα 20 λεπτά, τότε θα ήταν ότι καλύτερο έχω δει στη ζωή μου. Δυστυχώς όμως είχε πολύ παραπάνω. Ο ήρωας μας είναι ήδη γνωστός στο ευρύ κοινό, το στραβοχυμένο σύμβολο που αντικατροπτίζεται στον ουρανό, κάνει τους πάντες να φοβούνται τις σκιές που βρίσκονται γύρω τους. Αφήνουν τα σπρέι που ζωγραφίζουν στους τοίχους, αλλάζουν δρόμο με τα λάφυρα μιας ληστείας, μόνο και μόνο για να μην μπουν σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι και τους περιμένει η “τιμωρία”. Βέβαια εγώ δεν θυμάμαι να ασχολείται ο Μπάτμαν με το μεμονωμένο έγκλημα, αλλά εντάξει ας θεωρήσουμε ότι κατάφερε τη φήμη του να προηγείται του ονόματος του. Εκεί που αρχίζει να “κλωτσάει” μέσα μου είναι όταν ασχολείται σε μια συμμορία πιτσιρικάδων που κάνει μπούλινγκ σε έναν τύπο στο μετρό. Εμφανίζεται από τις σκιές όπως πρέπει, δέχεται φυσικά τη κοροϊδία και πέφτει το πρώτο “ξύλο”. Μην φανταστείς τίποτα τρελό. Έφαγε μερικές και με κάτι λοστούς κτλ, αλλά νίκησε μην ανησυχείς. Δηλαδή έχουμε τον Batman, με τη συσσωρευμένη οργή που έχει μέσα του, την απομόνωση και την εκπαίδευση σε επίπεδο νίντζα, τον ήρωα που στη ζώνη του έχει μέχρι και ανοιχτήρι για την μπύρα και αυτό που κάνει είναι να απορροφάει χτυπήματα;

Η παρουσία του John Turturro είναι η καλύτερη προσθήκη στη ταινία.

Ας το δεχτώ ως παρέμβαση σκηνοθετική για την αποδόμηση του χαρακτήρα όπως τον ήξερες και την δημιουργία ενός νέου. Το σενάριο έχει απύθμενα κενά. Οι γρίφοι, δεν έχουν κανένα νόημα να υπάρχουν, καθώς και χωρίς αυτούς ή την επίλυση τους η ταινία πάλι την ίδια ροή θα είχε και κατάληξη. Ίσως να ήταν και καλύτερη. Τα χτυπήματα του Γρίφου (ο κεντρικός κακός), έχουν μια συνέχεια τελείως λάθος καθώς και ιεραρχικά είναι άναρχα. Ο τρόπος που σκοτώνει τα θύματα του ποικίλει, εμπνευσμένα από τη ταινία τρόμου “Saw” μερικά, αλλά μια αποτυχημένη εκδοχή του. Ο ρόλος του Batman, ντετέκτιβ, κάποιες φορές λύνει τον γρίφο γρήγορα on time, χωρίς να κερδίζει τίποτα, κάποιες άλλες αργεί και πάλι χάνει. Είτε δηλαδή καταφέρνει να λύσει έναν γρίφο νωρίς είτε πάνω στην ώρα, είτε μετά, δεν αλλάζει αυτή η ατίμη ροή της ταινίας. Αυτή η αναφορά ειδικά στους “λογιστές” που όλο έρχονται και πρέπει να ετοιμαστεί ο Μπρους, επειδή είναι σαν στραπατσαρισμένη κολοκύθα, που ούτε τους είδαμε τελικά, προς τι ήταν; Για να γεμίσει ο χρόνος, εφόσον αποφάσισαν να μην έχει δράση, σε φορτώνει με άχρηστη πληροφορία, που δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει. Απλά θέλει να μεταβεί στο νόημα που προσπαθεί να σου περάσει για το νέο χαρακτήρα χωρίς να τον ενδιαφέρει η πορεία που θα ακολουθήσει. Ουσιαστικά είναι μια ταινία με κεντρικό στοιχείο, έναν χαρακτήρα ελατωμματικό ο οποίος δεν έχει και ιδιαίτερα skills και παλεύει να βρει τον ευατό του όταν όλα γύρω καταρρέουν. Ελπίζω η νέα αρχή αυτή να έχει και σύντομο τέλος γιατί μας βλέπω να ελπίζουμε σε ένα νέο “Lego Batman“. Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα έχουμε και το “μπαλάκι” ποιός σκότωσε τους γονείς του Μπρους, με τον τελευταίο να είναι εύπιστος σε κάθε πληροφορία που δέχεται και να τη θεωρεί δεδομένη.

Οι χαρακτήρες της ταινίας είναι από…άλλη ταινία.

Ετοιμάζεσαι να πας να δεις το “The Batman”. Περιμένεις να δεις τον εύστροφο ήρωα, που με τη ταχύτητα των αποφάσεων του, αποτρέπει το έγκλημα. Με τη βαθιά εκπαίδευση του μπορεί να αποφύγει κάθε πιθανό χτύπημα και να ανταποδώσει πολλαπλό πλήγμα. Ο ήρωας που παίρνει τις αποφάσεις και κινεί τα πάντα προς συμφέρον του, που διαβλέπει την αδυναμία του αντιπάλου και τη χειρίζεται ως φονικό όπλο. Σπασμένος μέσα του, ισορροπεί μεταξύ καλού και κακού, οργή συσσωρευμένη, νάρκισσος, ψυχολογικά ασταθής και επιρρεπής στη βία. Τόσο πολύπλοκη και τεράστια σε εύρος είναι η μαύρη φιγούρα, που δεν σου οριοθετεί το κομμάτι που θα πραγματευτείς. Αν περιμένεις βέβαια κάτι από τα παραπάνω, ξέχνα το. Η στολή του είναι μόνο αλεξίσφαιρη, μάλλον, καθώς από τα 30 εκατοστά αστοχούν οι περισσότεροι με πυροβόλο, έχει ένα γαντζο για να ανεβοκατεβαίνει και έναν πυρσό (μάλλον θα γελάσεις όταν τον δεις, αν δεν κοιμάσαι).

Η παρουσία της Catwoman είναι περιττή.

Ο Robert Pattinson, ζυγίζει 60 κιλά, του φόρτωσαν μια στολή 230 κιλά και του είπαν βάρα. Έτσι το ένιωσα. Αργός όσο δεν πάει, ανάλυση σκέψης σα να έχει πάρει ναρκωτική ουσία και του έρχεται η ιδέα σε άκυρο χρόνο. Η παρουσία του μόνο ναρκισσσιμό δεν έχει, δεν κάνει επίδειξη πλούτου και δύναμης, δεν έχει αποφασιστική δράση και γίνεται υποχείριο όποιου τυγχάνει να συναντήσει. Ο Gordon (αστυνόμος) τον καλεί με τον φάρο όποτε του καπνίσει λες και είναι κινητό τηλέφωνο, η Catwoman τον χειρίζεται για όφελος της, μέχρι και ο Φαλκόνε και ο Πιγκουίνος τον περιπαίζουν. Ξαφνικά από φόβος της νύχτας έγινε ο περίγελος της μέρας. Άβουλος με καμία πρωτοβουλία, απλά μια περιφερόμενη ύπαρξη είναι στη ταινία μέχρι να φορέσει τη στολή. Όταν τη φοράει, παλί δεν αλλάζει τίποτα ουσιαστικό. Η ύπαρξη της Catwoman είναι εντελώς περιττή και κουραστική. Δεν μπορεί να περάσει σε καμία περίπτωση την ύπουλη, ούτε τη δυναμική, την θανατηφόρο και μοιραία γυναίκα. Ένας απαθές ρόλος με κίνητρο την αλήθεια για τον θάνατο μιας φίλης, που τελικά δεν κατάφερε να εκδικηθεί. Ενώ την στολή την απεδώσαν άρτια, τη μάσκα την έκαναν όπως ένα σκούφο που είχα μικρός και του άνοιξα τρύπες στα μάτια, με ψαλίδι. Εντάξει το δέχομαι να φάνε ψωμί και οι νέοι καλλιτέχνες, αλλά ακόμα και αν δεν υπήρχε στη ταινία δεν θα άλλαζε τίποτα. Δεν θα αναφερθώ καθόλου για Πεγκουίνο και Φαλκόνε. Ο δεύτερος ήταν όαση στην έρημο. Το ύφος, η εμπειρία και ότι σου έδινε η ερμηνεία του John Turturro ήταν ότι καλύτερο στη ταινία “The Batman”.

Κακοφτιαγμένη η παρουσία του Γρίφου, θυμίζει ταινίες τρόμου άλλης εποχής.

Ο κεντρικός κακός που περιστρέφεται το σενάριο όλο είναι ο Γρίφος. Εκεί έρχεται η δεύτερη μεγαλύτερη αποδόμηση. Εμπνευσμένος από το Zodiac, ή κάτι παρόμοιο, με μια εμφάνιση σαδομαζοχιστική χωρίς όμως τέτοιες τάσεις και προτιμήσεις. Πραγματικά απορώ ποιός ανέλυσε τους χαρακτήρες και την ψυχική δομή τους. Ενώ αρχικά σκοτώνει με μοτίβο (με μια μονωτική ταινία που τυλίγει το κεφάλι του θύματος κατηγορώντας τον για ψευτιά και υποκρισία) στη συνέχεια αλλάζει στυλ γιατί απλά βολεύει στο σενάριο. Ανατινάζει κεφάλια με εκρηκτικά μέχρι και ελεύθερος σκοπευτής γίνεται τελικά. Οι γρίφοι του απλά υπάρχουν ως προσθήκη, ακόμα και αν επιλυθεί ένας εκ των προτέρων δεν αλλάζει η πορεία του σεναρίου. Καταφέρνει δε, με 500 followers να βάλει το πλήθος να μακελέψει τα πάντα και να μαζευτεί με όπλα σκοτώνοντας όποιον βρει για να “ξεβρωμίσει” το σύστημα. Δεν μπορεί εκ φύσεως ο Γρίφος να γίνει ίδαλμα και να αποκτήσει ακολούθους. Ο Γρίφος ως κακός, δρα ανεξάρτητα, είναι περήφανος και εγωιστής διότι εγκεφαλικά θεωρείται ανώτερος, αλλά δεν εμπνέει με ηγετικές ικανότητες τους άλλους. Μπορεί να εκμεταλλευτεί καταστάσεις και ανθρώπους για να πετύχει τον “άγνωστο” στόχο του, αλλά έχει και την ανάγκη να επιδείξει τα κατορθώματα του και αφήνει το περιθώριο διαφυγής επειδή με την ευφυία του έχει ήδη δημιουργήσει εναλλακτικό σχέδιο. Αυτή είναι η αδυναμία του. Η εικόνα που του δώσανε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είναι πραγματικά όπως και ο τρόπος που παγιδεύει τα θύματα του, με κοντινή επαφή. Ο πραγματικός γρίφος στη είναι, πως κατάφεραν και διέλυσαν όλους τους χαρακτήρες της ταινίας.

Επίλογος και συμπεράσματα.

Πρόκειται για μια ταινία Batman που στην ουσία θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε ταινία αν άλλαζαν τους ήρωες. Καλύτερα στη θέση του πρωταγωνιστή να τοποθετούσαν έναν πυροσβέστη ή έναν ντετέκτιβ. Το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο. Η στολή του Batman, δεν υπάρχει νόημα να υπάρχει στη ταινία, ούτε και ο ίδιος καθώς ουσιαστικά δεν αποτρέπει κάτι κακό από το να συμβεί, ούτε σταματάει κάποιον επίδοξο εγκληματία. Ο Γρίφος, αδιάφορος, η Catwoman έχει τη μόνη συσχέτιση με την ηρωίδα το ότι ταίζει γάτες. Μια ωραία σκηνή είναι μόνο στο τέλος που εμφανίζεται ο Τζοκερ και συνομιλεί με τον Γρίφο, αλλά και πάλι αρνητικό μπορείς να το πεις. Επειδή αφήνει το νόημα οτι θα υπάρξει συνέχεια…

Όλα τα παραπάνω είναι προσωπική άποψη και αυτό που θα συμβούλευα εγώ σε κάθε νέα επίδοξη προσπάθεια αποτύπωσης του Batman στη μεγάλη οθόνη είναι ένα. Ο Batman, είναι κακός, είναι στον πηγαίο κώδικα του αυτό δεν αλλάζει. Απλά βρίσκεται στη “σωστή” μεριά.

Σε βοήθησε το παραπάνω άρθρο; Μην ξεχάσεις φεύγοντας να κάνεις εγγραφή στο newsletter μας εδώ!

By Themis

Ο τομέας της τεχνολογίας, δικτύων και υπολογιστών, είναι οι αδυναμίες μου, καθώς και τα Pc enthusiasm builds. Αγαπημένη μου εταιρεία είναι η AMD και λατρεύω τα συστήματα που δημιουργώ με τα προϊόντα της. Μέσω του Blog θα μοιραστώ μαζί σας ιδέες, προτάσεις αλλά και λύσεις, για να ταξιδέψουμε μαζί στον κόσμο της τεχνολογίας.

4 thoughts on “The Batman, από τον φόβο της νύχτας στον περίγελο της μέρας.”

Αφήστε μια απάντηση